In memoriam: Anne van der Meiden

“Hoi, jongen. Wat bist aan het doon, tegenworrig?” Anne. Anne van der Meiden, hij overleed vorige week op de dag voor zijn 92-ste verjaardag. De man die Twente een taal gaf met zijn Twentse bijbel en er voor zorgde, dat er in elk geval daarover geen verschil van mening zou komen. De Twentse bijbel als woordenboek. Wat de Statenbijbel voor Nederland heeft betekend, betekent de Twentse bijbel voor deze regio, want Twente heeft op dat gebied een niet in te halen voorsprong op de andere talen en dialecten. Geniaal, met brede steun uit de samenleving; verschillende werkgroepen kregen deelopdrachten en moesten huiswerk maken. Zoiets krijg je alleen maar van de grond als je weet wat mensen motiveert en die bereid zijn alles voor je te doen, omdat jij dat ook voor hen doet.

Ik moest een congres organiseren en kwam toevallig naast hem te zitten in wat nu de Kater heet. Ik vroeg hem dagvoorzitter te zijn en hij vond dat een prima idee. En dan moest ik die en die uitnodigen voor een inleiding en die vijf voor een afsluitend forum. Voor het voorgerecht was opgediend was het congres ingevuld, inclusief de toezeggingen van een paar deskundigen.

Anne van der Meiden, de man die talen, communicatie, religie en samenleving aan elkaar verbond. Die vakinhoudelijk sterker was dan welke communicatie-goeroe uit Amerika dan ook en altijd koos voor de eenvoud. “Maak iets simpels, kan het niet misgaan.” Maar vooral de man groot in bescheidenheid. Uitermate intelligent. Altijd toegankelijk, altijd open, altijd bereid tot hulp.

Al deze woorden proberen hem te schetsen, maar hij was meer dan woorden. Hij was vooral geïnteresseerd, oprecht betrokken, oprecht nieuwsgierig, leergierig. Zijn oeuvre is onbegrensd. Van dagboeken tot vakliteratuur. Zijn arbeidsethos groots. Zijn preken vrijzinnig.

Zijn boeken, gemaakt met een gedrevenheid en doorzettingsvermogen waar je alleen maar bewondering voor kunt hebben. De laatste jaren waren niet altijd gemakkelijk voor Anne en echtgenote Renée. De ouderdom kwam met gebreken en maakte het werken met zijn basismateriaal “taal” op den duur onmogelijk.

Enkele cleane feiten: Anne werd in 1929 in Enschede geboren als zoon van een kosterechtpaar. Hij bezocht daar het gymnasium, studeerde theologie, werd predikant, promoveerde, werd hoogleraar, was zeer tolerant, preekte veelal in het Twents, kunstliefhebber, schilder, etc, etc. Margriet en ik hebben veel van Anne en Renée geleerd.

Op de voorpagina van de Tubantia stond een foto van Anne onder een eik. En dat klopt; er is afgelopen week een eik, een Twentse eik omgevallen en een Twentse eik vervang je niet zo maar. Sterker, het lukt je nooit eenzelfde exemplaar te krijgen. En je blijft altijd de open plek in de houtwal zien. Zij die hem liefhebben zullen hem het meest missen.

Door het overlijden van Anne is de wereld een beetje doffer geworden. Een beetje minder Twents.

“Moi Jan en Margriet.”
“Moi Anne.”

Jan Visser

Meer berichten
 
Auto zoeker